Program Partii Razem dla nauki w pigułce
Za politycznymi liczbami o procentach PKB stoją konkretni ludzie: doktorantka na stypendium poniżej pensji kasjera, adiunkt z zarobkami niższymi od średniej krajowej, badacz, który pakuje walizki do Berlina albo Sztokholmu. Deklaracja Razem nazywa rzecz po imieniu — ludzie, którzy „mogli stać się siłą napędową polskiego rozwoju, wyjeżdżają z kraju", bo brakuje im stabilności albo po prostu pieniędzy na życie. Odpowiedź programowa to ustawowa waloryzacja pensji na uczelniach i w instytutach, umowy o pracę oraz wynagrodzenia doktorantów nie niższe niż płaca minimalna, a do tego warunki, które sprawią, że zostanie w polskiej nauce przestanie być aktem poświęcenia. Poniżej artykuły o pracy na uczelni i o drenażu mózgów.
Maria Skłodowska-Curie musiała wyjechać z Warszawy, żeby robić naukę. Sto lat później mechanizm jest ten sam: brak stabilności i pieniędzy wypycha z Polski młodych badaczy. Razem wiąże zatrzymanie drenażu mózgów z konkretami — nakładami na naukę, godnymi pensjami i umowami zamiast stypendialnego prowizorium — bo prestiż zawodu naukowca nie odbuduje się sam, dopóki na naukę nie stać.
Kolejne reformy — od zmian Barbary Kudryckiej po Ustawę 2.0 Gowina — nie zerwały z feudalnym systemem opartym na nepotyzmie i zależności młodych od przełożonych, a wcześniej dołożyły do niego punktozę i biurokrację: pogoń za punktami za publikacje zamiast za wartością badań. Razem odpowiada jawnością konkursów na stanowiska, ustawową waloryzacją pensji i realną stabilnością zatrudnienia, które odbierają feudalnym układom władzę nad karierami.
Ustawowe minimum pensji adiunkta to 7044 zł brutto, a stypendium doktoranckie na starcie — 3570 zł, czyli mniej niż płaca minimalna. Do tego umowy na czas określony, punktoza i feudalne układy zależności. Razem chce ustawowej waloryzacji pensji akademickich o inflację, umów o pracę dla doktorantów i stawek nie niższych niż płaca minimalna oraz jawnych konkursów, które skończą z kolesiostwem.
